Woensdag ben ik voor de overdracht bij de crisisopvang Nabucco. Met m’n koffertje alsof ik op vakantie ga.

Babet heeft me net gemaild dat er nu vijf bewoners zijn. Het blijken 5 meiden te zijn. De sfeer is positief en gemoedelijk. Twee zijn er net een dag.

Evy en Ingeborg dragen de specifieke afspraken die per persoon gelden over aan Marije en vertellen vast hoe voor eenieder de dag van morgen eruit gaat zien. Weinig dagvulling nog, veel zoeken naar werk of bezig met het zoeken naar een nieuwe opleiding.

Er wordt heerlijk gekookt door Inez en vier van de vijf meiden eten mee. Het valt me op dat er slecht gegeten wordt. Een enkeling blijft beneden zitten voor een avondpraatje, een ander krijgt een vriendje op bezoek of gaat douchen en chillen op de eigen kamer.

In mijn korte aanwezigheid maken de levensgeschiedenissen en -paden die deze meiden hebben afgelegd indruk. Langjarige ervaring met een veelheid aan jeugdzorg en zeer onstabiele gezinssituaties. Eigenlijk ervaar je continu de spagaat tussen ‘goed dat we er zijn en we bieden onze hulp liefdevol en met aandacht’ en ‘hoe is het mogelijk dat we zo weinig stabiliteit weten te creëren en waarom kunnen deze meiden niet thuis geholpen worden?’.

En hoe obligaat ook bekruipt me als moeder toch het gevoel dat ik wel zo’n meid in ons gezin zou kunnen helpen… Net zoals ik in mijn vorige baan altijd na een bezoek aan een ex-dakloze die net een nieuw onderkomen had gekregen, de neiging had al m’n overtollige huisraad wel te willen brengen.

Marije en ik hebben een rustige nacht. En ook de ochtend begint met langer slapen dan gewoonlijk. Geen van de meiden heeft een programma dus enigszins uitslapen mag. Geen gezamenlijk ontbijt. Ook hier is zichtbaar dat iedereen een hele individuele benadering krijgt.

Ik schuif nog even aan bij het teamoverleg dat donderdagochtend is om mijn eerste indrukken te delen. Marije heeft een heerlijke taart gebakken omdat het haar laatste teamoverleg is.