Marieke en Dirk Galema wonen samen met Marieke’s zoon Stefan. Broer Robert is het huis al uit en woont in Leiden. We spreken de vier via videobellen; Marieke, Dirk en Stefan samen met de pleegkinderen boven op bed, Robert vanuit zijn eigen woonruimte. Zelfs digitaal is de warmte in dit gezin te voelen. Dat Marieke en Dirk pleegkinderen in huis hebben – ook al toen beide jongens nog thuis woonden – heeft de band tussen de gezinsleden alleen maar sterker gemaakt. “Hoewel het vooral heel mooi is, is het soms ook pittig. Alle respect dus voor Marieke en Dirk!”

Het is alweer dertien jaar geleden dat het gezin Galema begon met pleegzorg. “De aanleiding kwam uit onze nabije omgeving,” vertelt Marieke. “We werden gevraagd om binnen de familie een kind op te vangen. We zagen ervan af maar het zette ons wel aan het denken. Over dat er vast meer kinderen waren die een plekje zochten. En dat we het zo goed hebben, dus waarom dat niet delen met een kind dat het minder getroffen heeft?” vult Dirk aan. “We hadden ook letterlijk de ruimte: mijn eigen kinderen waren bijna allemaal zelfstandig gaan wonen en Marieke’s oudste kind ook. Samen hebben we geen kinderen.” Na aanmelding als pleegouders, duurde het niet lang voordat er een meisje van vier bij Marieke en Dirk geplaatst werd. Na enige tijd kon zij terug naar haar moeder. Marieke: “Daarna kwamen onze huidige pleegkinderen van twaalf en dertien jaar bij ons.”

Hoe eigen kinderen Robert en Stefan, betrokken zijn

Stefan: “Mama en Dirk vroegen of we dit wilden. Ik was nog best jong, vond het wel prima. Het was toen voor mij nog vrij onduidelijk. Pas toen het zover was, werd duidelijk hoe dat is.”

Robert: “Het voelde voor mij niet als een enorme inbreuk op ons gezin. We waren toch al geen standaard gezin; we zijn best vaak verhuisd en mama ging samenwonen met Dirk. We hebben een fijne kindertijd gehad maar het was soms ook wat chaotisch. Ook zonder pleegkinderen. Ik vond het dus bij ons gezin passen, dat we dit gingen doen. We hadden een goed leven, dit konden we erbij hebben. Ik vind het vooral een heel mooie keuze. We kunnen echt verschil maken voor deze kinderen en ze uit een onrustige en onveilige thuissituatie halen.”

Hoe was het toen het eenmaal zover was?

Robert: “We hebben echt iets met de pleegkinderen opgebouwd. Eén van de kinderen is een paar keer bij mij in Leiden geweest. En toen ik nog thuis woonde, zag ik ons ook echt als één gezin. Maar er waren – en zijn – ook uitdagingen. Eén pleegkind zorgde al vrij snel na plaatsing voor uitdagingen. Dat is ook nu nog het geval. Dat is heftig voor ons allemaal. Vooral toen ik het huis uit was, merkte ik de impact hiervan bij Marieke, Dirk en Stefan. Met wat afstand zag ik nog beter hoe het er thuis aan toe ging. Ik vond het wel eens lastig dat er geen rust was om even bij te praten als ik een weekend thuis was. Maar ik vond het vooral pittig voor mama en Dirk.”

Stefan: “Ik heb er thuis meer van meegekregen. En ik vind het net als Robert lastig om te zien wat dat met mama doet. Toch ben ik nooit vergeten hoe belangrijk het is dat we deze kinderen een veilige plek kunnen bieden. Je leert ermee omgaan. Inmiddels ben ik degene die ons pleegkind, bijvoorbeeld met een grapje, weer op de goede weg krijgt.

Hoe hebben jullie ruimte gegeven aan eigen kinderen?

Marieke: “We hebben altijd gezegd dat als pleegzorg te veel impact zou hebben op onze eigen kinderen, we ermee zouden stoppen. Gaandeweg merk ik dat we de grenzen iets hebben verlegd. Het voelt soms als een dilemma. Toen de jongens kleiner waren, hebben we altijd veel tijd besteed aan uitleggen waar bepaald gedrag vandaan komt. Om begrip te kweken. Ook zorgden we ervoor dat eens in de paar maanden, de pleegkinderen er even niet waren. Zo konden we even met zijn vieren zijn. Laatst zijn we met zijn viertjes in Parijs geweest.” Daar wil Robert graag op inhaken: “Ik heb nooit ervaren dat mama geen tijd voor ons had, ze heeft het altijd heel goed gedaan!”

Waar moeten pleegouders met eigen kinderen op letten?

Dirk: “Als pleegouder ga je voor het kind van iemand anders zorgen. Vaak een kind dat al veel heeft meegemaakt. Het helpt om realistisch te zijn. En je te bedenken dat een pleegkind altijd op een bepaalde manier impact gaat hebben op je gezin. Dat kun je niet van tevoren weten of met een training leren.” Marieke: “Pleegzorg is prachtig én betekent: kiezen voor het onbekende.”

Zijn jullie trots op Marieke en Dirk en op jullie gezin?

Stefan: “Ik heb alleen maar meer respect voor Marieke en Dirk gekregen. We hebben elkaar ook echt beter leren kennen en zijn hechter geworden.” Robert: “Het pleegouderschap haalt de mooiste eigenschappen in hun beiden naar boven. Ze hebben altijd plek in hun hart en huis voor andere mensen, staan altijd klaar voor anderen.”